Ένα γεια για την αρχή

hello-1379252_960_720

Γεια σας! Τι κάνετε; Χμ… Πρώτο »άρθρο». Πριν αρχίσουμε να σας πω ότι είναι η πρώτη μου φορά που κάνω κάτι τέτοιο. Δηλαδή να κάνω ένα μπλογκ. Για όλα υπάρχει πρώτη φορά όμως έτσι; Οπότε why not?

Τώρα θα μου πείτε για πες κοπελιά και τι θα γράφεις εσύ εδώ; Να σας πω την αλήθεια πως προχωράω αυθόρμητα. Προς το παρών ας πούμε πως θα είναι κάτι σαν προσωπικό ιστολόγιο. Θα γράφω σκέψεις μου, απόψεις μου, εντυπώσεις μου, την γνώμη μου για κάτι που άκουσα ή για κάτι που διάβασα. Κι όλα αυτά επειδή μερικές φορές ο άνθρωπος έχει ανάγκη να μιλήσει ανοιχτά και ανώνυμα. Χωρίς να φοβάται να κριθεί για την γνώμη του. Ή απλά θέλει να τα βγάλει όλα από μέσα του για να νιώσει καλύτερα. Να ξελαφρώσει.

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πως να το αρχίσω όλο αυτό. Μάλλον είναι δυσκολότερο από ότι νόμιζα. Είναι άλλο να γράφεις τις σκέψεις σου σε ένα κομμάτι χαρτί και άλλο να γράφεις σε ένα μπλογκ που όλο και κάποιος θα το δει.

Λέω να αρχίσω με κάτι που διάβασα σήμερα το απόγευμα και μου προξένησε μια κάποια εντύπωση. Βασικά με κάνει να έχω μια ελπίδα για τον κόσμο που ζούμε. Είναι δύσκολο να βλέπεις τέτοια περιστατικά και να μην σοκαρίζεσαι η αλήθεια είναι. Ο καθένας ίσως εντυπωσιαζόταν. Αλήθεια… Πόσοι από εσάς που βλέπουν αυτό εδώ το κείμενο είναι πραγματικά ευχαριστημένοι με τον κόσμο μας; Εγώ προσωπικά όχι και τόσο. Και ξέρετε γιατί; Γιατί η πλειοψηφία είναι επιφανειακή. Και εγώ αυτό το βρίσκω άδικο. Το να κρίνεις χωρίς να ξέρεις. Ή να ακούς φήμες και να τις πιστεύεις. Μην μπερδεύεστε από αυτό που βλεπετε… Βλέπετε μόνο αυτό που σας επιτρέπει ο άλλος να δείτε. Να κοιτάτε στα μάτια. Εκεί θα δείτε αν κάποιος είναι σωστός ή λάθος. Τα μάτια δεν λένε ψέματα. Αρκετά μονολόγησα… Δείτε τι διάβασα και πραγματικά μου έκανε εντύπωση…

Καθως πηγαινα σπιτι μου περνουσα απο τον κεντρικο δρομο με τα ακουστικα στα αυτια μου παιζοντας το τραγουδι “i wanna be yours-arctic monkeys” και σκεφτομουν διαφορα. Η ωρα ηταν 2:00 το βραδυ, και σε μια σταση του λεωφορειου ειδα εναν ηλικιωμενο γυρω στα 65 και ηταν καπως μελαγχολικος και κοιτουσε δεξια-αριστερα σαν κατι να περιμενε. Εβγαλα τα ακουστικα μου και τον πλησιασα και του ειπα πως το τελευταιο λεωφορειο ηταν στις 1:00, δεν ξαναπερνουσε αλλο. Με κοιταξε και μου ειπε “Δεν περιμενω το λεωφορειο. Αυτη η σταση για εμενα εχει μεγαλη σημασια”. Τον κοιταξα για λιγο, μου φανηκε αρκετα σκοτεινος με ενα βαθυ βλεμμα. Καθισα και του εγνεψα να κατσει και εκεινος για να μου εξηγησει γιατι εχει τοση μεγαλη σημασια για αυτον η συγκεκριμενη σταση. “Σε αυτη τη σταση”,ξεκίνησε “γνωρισα την γυναικα μου. Συγκεκριμενα εγω πηγαινα στην εφορια για κατι χαρτια και εκεινη θα πηγαινε να δει την ανιψια της στο νοσοκομειο που γεννησε ενα αγορακι. Ηταν πραγματικα ομορφη με τα ξανθα μαλλια της και τα γαλαζοπρασινα ματια της σου εβγαζαν μια ασιοδοξια, μια γαληνη. Το λεωφορειο ειχε αργησει να ερθει περιπου 40 λεπτα εξαιτιας βλαβης και ετσι επειδη καθομασταν διπλα πιασαμε την κουβεντα. Μην στα πολυλογω, καταληξαμε να ανταλλάζουμε τηλεφωνα και της υποσχεθηκα πως το επομενο κιολας πρωινο θα την επαιρνα τηλεφωνο για να πηγαιναμε για καφε. Τελοσπαντων, η μερα εκεινη τελειωσε και εγω την σκεφτομουν συνεχεια. Το επομενο πρωινο την πηρα τελικα και συναντηθηκαμε για καφε. Μιλουσαμε για πολλα θεματα για ο,τι μπορεις να φανταστεις. Εκεινη ηταν 45 και εγω 47, και οι δυο χωρισμενοι. Μετα απο καποιους μηνες γιναμε ζευγαρι και μετα απο ενα χρονο της προτεινα να παντρευτουμε. Την αγαπουσα πολυ και την αγαπαω πολυ, ηταν καθε μερα τοσο ομορφη οσο και την πρωτη μερα που την γνωρισα. Και ας παραπονιοταν οτι εχει ρυτιδες και αλλα τετοια γυναικεια παραπονα, στα ματια μου ηταν η πιο ομορφη ειτε ειχε ρυτιδες, ειτε ειχε φακιδες ειτε ειχε το οτιδηποτε. Ειχαμε κλεισει 15 χρονια γαμου, ειχαμε κανει και μια κορουλα μαλιστα, την Αλκυστις. Ηταν ολα πολυ καλα μεταξυ μας, υπηρχαν βεβαια και οι τσακωμοι μας και ξερεις οι χωρισμοι της μιας μερας. Ποτε ομως δεν αφησαμε ολα αυτα να μπουν αναμεσα μας, γιατι αγαπιομασταν. Και για να λεμε την αληθεια οταν αγαπας καποιον δεν τον αφηνεις ο,τι και να γινει και ασε τους αλλους να λενε. Εν τελει, η Μαρθα (ετσι την ελεγαν), ο αγγελος μου, μαθαμε πως ειχε καποια μορφη καρκινου σε προχωρημενο σταδιο.” Η φωνη του βαρυνε και τα ματια του εριξαν τα πρωτα δακρυα. “Αμα δεν μπορειτε μην συνεχισετε”, του ειπα. Παιρνει μια βαθια ανασα, με κοιταει και μου πιανει το χερι και συνεχισε. “Αφου το μαθαμε αυτο, ηταν πολυ στεναγχωρημενη και ειχε πεσει σε καταθλιψη και εγω το ιδιο. Αλλα καθημερινα την εκανα να γελαει και να ξεχνιεται. Της ειχα υποσχεθει πως θα καναμε ο,τι ηθελε και ο,τι μου ζητουσε, γιατι η αληθεια ηταν οτι ειχε 3 μηνες το πολυ. Εφτασε η μερα που επρεπε να μπει στο νοσοκομειο και ηταν στα τελευταια της. Ηταν μολις 62 χρονων οταν πεθανε στο νοσοκομειο. Ηταν σκληρο να κοιμασαι διπλα σε καποιον κρατωντας του το χερι και να ξυπνας το πρωι να τον φιλησεις για καλημερα και το χερι του να ειναι παγωμενο και να μην αναπνεει πια. Ημουν συνεχεια διπλα της δεν την αφησα στιγμη. Πλεον, βρισκομαι στην ηλικια των 65 χρονων και η κορη μας ειναι 18 χρονων, περασε στη σχολη που ηθελε, ιατρικη αθηνων. Μου ειχε πει πως θελει να γινει γιατρος για να σωζει ανθρωπους με την αρρωστια που ειχε η μητερα της. Και για εμενα μην ρωτησεις. Απο την μερα που πεθανε την επισκεπτομαι συνεχεια, της αφηνω ενα τριανταφυλλο και υστερα ερχομαι εδω. Σε αυτη τη σταση. Εδω οπου γνωρισα τον ερωτα της ζωης μου, τη Μαρθα μου. Εδω οπου ο ερωτας ξεκινησε και τελειωσε για εμενα. Εδω οπου την αγαπησα για πρωτη φορα με ενα βλεμμα της. Δεν υπαρχει μερα που να μην εχω ερθει εδω. Η κορη μου ξερεις με μαλωνει και νευριαζει. Αλλα της ειπα οτι δεν με νοιαζει αν θελει να σταματησω το οτιδηποτε, αλλα το να ερχομαι εδω δεν γινεται να το σταματησω. Κορη μου, συγγνωμη που επρεπε να ακουσεις ολα αυτα και συγγνωμη που σου εκανα μαυρη την καρδια. Αλλα θελω να σου δωσω μια συμβουλη. Ζησε και αγαπησε. Αγαπησε οσο δεν παει, τολμα. Και οταν ερθουν οι δυσκολιες σε μια σχεση σου, θυμησου ποσο πολυ αγαπιεστε και μην αφησετε ο ενας τον αλλον σε εναν τσακωμο ανουσιο, μην αφησετε τιποτα να μπει εμποδιο αναμεσα σας. Καλο σου βραδυ κοριτσι μου και προσεχε εδω εξω”. Μου εσφιξε το χερι και σηκωθηκε δειλα-δειλά και εφυγε προς το σπιτι του.

Λοιπόν αυτό ήταν… Και ναι μου έκανε εντύπωση. Είναι δυνατόν να υπάρξει τόσο ανιδιοτελής και άνευ ορίων αγάπη; Μου φαντάζει τόσο… παράξενο. Γιατί όταν κάθε μέρα έρχεσαι αντιμέτωπη με ψεύτικους ανθρώπους και ακόμα πιο ψεύτικα συναισθήματα είναι πολύ δύσκολο να χωνέψεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάνε με όλους τους το είναι. Που αγαπάνε με όλη την δύναμη της ψυχής τους… Γενικά ας πούμε οτι δεν πιστεύω στον έρωτα. Ή απλά δεν έχει βρεθεί κάποιος ώστε να με κάνει να πιστέψω στον έρωτα. Το συμπέρασμά μου μέχρι στιγμής είναι πως … Παρόλο που όλοι σχεδόν είναι επιφανειακοί υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα νιώθουν χωρίς να κοιτάνε το συμφέρον. Κι αυτό είναι ότι καλύτερο μπορούν να αντικρίσουν τα μάτια μου , ενώ είναι συνηθισμένα στο να βλεπουν καταστάσεις που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια.

Πολλες φορες Εχω αναρωτηθεί… Γιατί άραγε είμαστε έτσι; Για ποιον λογο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε; Αξιζουμε όλα αυτά; Αξιζουμε να έχουμε «έρωτες» χωρίς βάθος και «φιλίες» χωρίς ειλικρίνεια; Πραγματικά δεν ξέρω… Η απάντηση είναι δυσκολη. Πιστεύω πως οτι προκαλείς το πληρωνεις στο τέλος; Αραγε μήπως όλα αυτά μας συμβαίνουν επειδή προκαλεσαμε λάθος πράγματα; Μάλλον αυτή είναι μια απορία απο αυτές που θα μείνουν αναπάντητες…

Αυτο ηταν το πρώτο άρθρο λοιπόν… Οχι και τίποτα το ιδιαίτερο… Ελπίζω να μην ηταν τελείως χαλια…

Broken Angel

Υ.Γ. Σε λίγη ωρα θα ανεβασω καινουριο ❤❤

Advertisements